Tuesday, December 27, 2011

Vivienne Westwood naked

Re-photograhed Vivienne Westwood by RH
032c Workshop / Joerg Koch. Re-photographed Vivienne Westwood when visiting the exhibition Men and Women, by photographer Juergen Teller, in the beautiful designed large vitrine in the office of 032c magazine Berlin.

Re-photograhed Vivienne Westwood by RH.
032c Workshop / Joerg Koch. Re-photographed Vivienne Westwood when visiting the exhibition Men and Women, by photographer Juergen Teller, in the beautiful designed large vitrine in the office of 032c magazine Berlin.

Tien jaar na Rotterdam Culturele Hoofdstad (2001)

Reactie op: Meesterwerken zonder publiek–Tien jaar na Rotterdam Culturele Hoofdstad (2001), De Groene Amsterdammer 30 maart, Floor Milikowski.

'Wat doe je met een havenstad in verval? Vol inzetten op kunst en cultuur. Maar wat is er tien jaar na Rotterdam culturele hoofdstad van Europa nog over van de kunstscene? 'De energie van toen is er niet meer.'

In haar artikel ‘Meesterwerken zonder publiek’ schets Floor Milikowski Rotterdam als een culturele woestijn, een lege vlakte. Aan de oppervlakte is dat misschien ook, en waait een stevige zeewind door de lege straten. Floor speelt wel vals. Loop eens op een willekeurige avond door de straten – buiten de toeristen zone uiteraard – in Amstedam. Geen hond op straat! Rotterdam geeft zichzelf niet zo gemakkelijk, dat is een afschuwlijk trekje, maar als je de moeite neemt en wat dieper graaft vind je een zeer rijke internationale subcultuur. Wij van Fucking Good Art hebben twee jaar op een rij deze subcultuur in kaart gebracht. Wij kwamen op 73 esthetische of culturele zones voor hedendaagse kunst. Niet niks voor een stad met iets meer dan een half miljoen inwoners. Wij keken verder dan museum Boijmans, Witte de With en het handjevol commerciele galeries. Wie actief deelneemt aan het presenteren of andere manier steunen van hedendaagse kunst staat op onze kaart. Dit zijn naast de instituten en galeries 20 projectruimtes of non-profit kunstenaarsinitiatieven, 9 kleine uitgevers en kunsttijdschriften, 9 collectieve ateliergebouwen met activiteiten, en 3 web-based projecten. Jammer dat geen van de geinterviewden van Het Wilde Weten of V2 Floor Milikowski daar op heeft gewezen.

Een goede vriend en kunstenaar gaf ooit eens de rake typering: Rotterdam heeft een “snijbloemencultuur.”, alles is kortetermijn denken, gericht op festivals en ‘dagjesmensen’. En kunstenaars (het intellectuele, en bijna enige publiek) zijn opportunisten, een stad die niet goed voor haar kunstenaars zorgt en niet genoeg kansen biedt, dan vertrekken wij toch gewoon naar een andere. Rond 2007, meen ik, begon de grote uittocht; naar Berlijn en naar andere grote steden zoals Brussel. Op zoek naar een opwindende internationale kunstscene met wel kansen en een interessant discours, goedkope woningen en ateliers, barretjes en een bohemien stadsleven. Berlijn is vergeleken met Rotterdam in diezelfde tien jaar tijd uitgegroeid tot dé culturele hoofdstad van Europa. Berlijn zegt de burgemeester Klaus Wowereit ‘ist arm aber sexy’. Er is hier nog veel mogelijk, maar geen cent te verdienen. Er wonen volgens een schatting van het blad Zitty meer dan 20.000 creatieven, zo’n 300 commerciele galeries hebben hun deuren geopend, en meer dan 60 initiatieven van kunstenaars en curatoren zijn actief. Daar kan geen andere Europese stad tegenop, ook onze culturele hoofdstad Amsterdam niet.

De jaren negentig waren de “Golden Years”. Er was heel veel mogelijk in het “Kremlin aan de Maas” zoals het Rotterdam van burgemeester Bram Peper toen werd genoemd. De Witte de With onder bevlogen leiding van Chris Dercon verknoopte de Nederlandse kunst met de internationale kunstwereld. We waren zeer internationaal. De jaren negentig waren ook de jaren van het IFFR van Simon Fields, die samen met Chris Dercon exploding cinema hadden geinitieerd. Dit waren belangrijke tentoonstellingen die ‘cinema’ toonden in het museum, en de discussie op gang brachten over ‘moving image’, en de relatie kunst en visueel onderzoek. In de lege havenloodsen hadden kunstenaars enorme ateliers, gratis of toch bijna voor niks. Er werden in de grote gebouwen van de vijf kunstenaarscollectieven geweldige tentoonstellingen, performances, en feesten georganiseerd. Door de residency-programma’s van deze collectieven en het CBK  groeide gestaag een zeer interessante internationale scene. Iedereen deed-het-zelf en we groeiden met elkaar op. Vrije jongens waren wij. Nu is Rotterdam de stad van ‘zero tollerence’, de straten zijn schoon geveegd, de junks met dwang omgeschoold tot straatveger en , hun tehuis de Paulus Kerk platgegooid, de rafelranden recht geknipt, en de vrije ruimte voor improvisatie dichtgespijkerd. Katendrecht is opgeruimd en sindsdien heeft de grootste haven van Europa geen hoerenbuurt meer. Nog een voorbeeld. AVL-ville, een autarkische vrijstaat in wording van Joep van Lieshout, opgericht in het culturele jaar 2001, werd door de Brandweer na een aantal maanden weer gesloten. Sindsdien is het stil geworden in Rotterdam, omdat niks meer kan en mag. Er begon een stevige populistische wind te waaien door de straten van het museumkwartier, en met deze wind verdween de ambitie om van Rotterdam een “serieuse” kunststad te maken. 2001 was het begin van de festivals – Rotterdam heeft er ongeveer 20 - en Disneyficatie. Marcel Möring schreef het zeer kritische stuk Rotterdam grossiert in goedkoop ondergoed (NRC Handelsblad, 19-09-2009). De in 2002 aangestelde directeur van Witte de With Catherine David (curator van de Documenta X) gooide na drie jaar de handoek in de ring en vetrok naar Parijs. Haar programma zou volgens de populisten te intellectueel zijn. Haar antwoord: kunst is geen toerisme.
Wat misschien niet veel mensen weten, is dat veel van de curatoren van de instituten niet in Rotterdam (blijven) wonen, maar in Amsterdam, Brussel of Berlijn. Zo zal het nooit lukken. Als zij zich niet meer willen engageren met de stad en er niet in geloven, wie dan wel? De kunstenaars! De subcultuur zorgt al meer dan 25 jaar voor continuiteit, vernieuwing, en internationale uitwisseling. Maar hoe lang gaan we dat nog doen, er komt toch niemand kijken. Rotterdam is in tien jaar tijd een hele saaie stad geworden, en de internationale kunstscene vermoord. Tijd om te vertrekken, bijvoorbeeld naar de hoofdstad van Europa.

RH

Marcel Möring - Rotterdam grossiert in goedkoop ondergoed (NRC Handelsblad, 19-09-2009)


Monday, December 19, 2011

Like rats...

The international artists and curators begin to leave Holland... like rats deserting a sinking ship. RH

Sunday, December 18, 2011

Marathon

Marathon ongeschonden. RH


Saturday, December 17, 2011

Marathon man

Marathon man Henk Vis




vlnr, Nienke Terpsma, ..., politieagent (stille), Henk Vis, Sandra Smets



15:00 uur. Niks, helemaal niks, geen actiegroep met potten witte verf. Alleen een handjevol politieagenten, waaronder twee "stille", Sandra Smets met een vriendin, Anton Hoeksema, een kunstenaar wiens naam ik vergeten ben, Nienke en ik, en de maker van het beeld Henk Vis. Waar was Dees en de werkgroep IBR nou? De flyer is in het Scheepvaartkwartier verspreid, en lag ook bij het CBK in de Binnenweg. Vreemd! Henk Vis vertelt dat in de 10 jaar dat het beeld er staat er eigenlijk nog nooit echt graffiti op gespoten is. Deze actiedag heeft meer iets van een spruitjesdag.

15:45 uur. De meeste van ons vertrekken weer. Henk blijft nog even waken met de politie. We speculeren over de dader(s). Een radicale xenofobe kleurenblinde splintergroep kan het niet zijn geweest, anders hadden die er echt wel gestaan met spandoeken en witte verf. Het moet wel een kunstproject zijn, maar dan eentje van de flauwe soort. Kan dit worden opgevat als terrorisme, en kan de bedenker daarvoor worden opgepakt? Maar ja, wat schiet je ermee op. Een aantal namen komen in ons op. Is het een Flashmop van Harmen de Hoop, of een aantal van zijn studenten die van Harmen nu toch echt eens iets radicaals moeten doen in de openbare ruimte? Anders krijgen ze geen punten, en kunnen ze de academie en een carriere in de kunst wel vergeten. Of een extreme graffiti van Jeroen Jongeleen? Of politieke kunst van Jonas Staal, of BAVO?

Wel ontluisterend dat er maar zo weinig mensen bereid zijn om op te komen voor de kunst. Waar zijn nou al die kunstenaars die in Rotterdam wonen, en die samen met de immigranten de stad zo kleurrijk maken? We kunnen ook zeggen: het beeld heeft helemaal geen hulp nodig. Het weet al 10 jaar de vandalen en kunsthaters van zich af te houden, en dat is hem vandaag weer gelukt. Bravo! En Henk? Die lacht er om.
RH

Marathon ongeschonden

Marathon




15:00 uur. Niks, helemaal niks, geen protesterende splintergroep of  kunstenaar of menigte. Alleen een handjevol politieagenten, waaronder twee "stille", Sandra Smets met een vriendin, Anton Hoeksema, een kunstenaar wiens naam ik vergeten ben, Nienke en ik, en de maker van het beeld Henk Vis. Waar was Dees nou? De flyer is in het Scheepvaartkwartier verspreid, en lag ook bij het CBK in de Binnenweg. Vreemd! Henk Vis verteld dat in de 10 jaar dat het beeld er staat er eigenlijk nog nooit echt graffiti op gespoten is.

15:45 uur. De meeste van ons vertrekken weer. Henk blijft nog even waken met de politie. We speculeren over de dader(s). Een radicale xenofobe kleurenblinde splinergroep kan het niet zijn geweest, anders hadden die er echt wel gestaan met spandoeken en witte verf. Het is een kunstproject. Een aantal namen komen in ons op. Is het een Flashmop van Harmen de Hoop, of een aantal van zijn studeneten die van Harmen nu toch echt eens iets radicaals moeten doen on genoeg punten te krijgen om op de academie te kunnen blijven? Of een extreme graffiti van Jeroen Jongeneel? Of politieke kunst van Jonas Staal, of BAVO?

Wel schokkend dat er maar zo weinig mensen bereid zijn om op te komen voor een beeld. We kunen ook zeggen: het beeld weet al 10 jaar vandalen van zich af te schudden, en dat is hem vandaag weer gelukt. Bravo!


Weg met die kleurtjes

Vandaag is het Actiedag. Weg met die kleurtjes, het beeld wordt weer wit. Hoezo “weer” wit? Het beeld is nooit wit geweest. Het beeld heeft de titel Marathon (Henk Vis, 2001), en niet Multiculti, of United Colours of Rotterdam. Actievoerders zeggen het beeld vandaag wit te gaan schilderen. Zij zien het beeld als symbool van de multi-gekleurde Nederlandse samenleving, en dat mag niet. Deze mensen willen terug naar het benauwde Nederland van De Avonden van Gerard Reve.

[...]De kunstmafia en de zitvlees-regenten van het stadhuis […] hebben een kleurrijk beeld neergezet omdat het zo ontzettend gezellig is in onze stad met al die turken, marokkanen, arabieren en kunstenaars[...] Hoeze kunstenaars? Dit doet vermoeden dat er een kunstenaar (of meerdere) achter zit. Dit stinkt.

Is dit een terroristische actie van een kunstenaar die zich miskend voelt door de Internationale Beeldencollectie Rotterdam, en door een relletje aandacht vraagt voor het onrecht dat hem of haar is aangedaan? Of is het een actie van een conceptuele sociaal geëngageerde kunstenaar die protesteert tegen het haatzaaien van Geert Wilders. Of is het een Arabische splitergroep, etc... Of is dit een verkiezingsstunt van de "white power" partij Leefbaar Rotterdam, of PVV? Om 15:00 weten we het.


RH